شناخت‌نامه بیژن نجدی
به مناسبت زادروز این شاعر


بیژن نجدی، شاعر و داستان نویس گیلانی در 24 آبان 1320 از پدر و مادر گیلانی در خاش زاهدان متولد شد. تحصیلات ابتدایی خود را در رشت گذراند. پس از اخذ دیپلم در سال 1339 وارد دانشسرای عالی تهران شد و در سال 1343 از همان دانشکده در رشته ریاضی فارغ التحصیل و با سمت دبیر در دبیرستانهای لاهیجان مشغول به تدریس شد. پدرش از افسران مبارزی بود که در قیام افسران خراسان نقش داشت و در مسیر رفتن به گنبد کاووس به دست تعدادی ژاندارم کشته شد. نجدی از سال 1345 فعالیت های ادبی جدی خود را آغازکرد. هر چند او را بیشتر به عنوان داستان نویس می شناسند اما هیچ یک از مخاطبانش منکر شاعر بودن او نیستند.
نجدی نویسنده‌ای باذوق بود که غالب آثارش در سبک‌های واقع‌گرایی و فراواقع‌گرایی شكل گرفت و عناصر شاعرانه بسیاری در داستان هایش استفاده کرد، به حدی که می توان آنها را داستان های شاعرانه دانست. معمولا در میان نویسندگان ایرانی تلاش در زمینه درآمیختن شعر و داستان چندان موفق نبوده ولی نجدی در این مورد کاملا بجا و موفق عمل کرده است طوری که آرایه هایی ادبی در آثار او به جان خواننده اش  نفوذ می کند.
نجدی در سال ۱۳۴۹ با پروانه محسنی آزاد ازدواج کرد و حاصل این ازدواج یک دختر و یک پسر بود. او در زمان حیات 52 ساله خود تنها یک كتاب به چاپ رساند و همان مجموعه باعث شهرت قابل توجهی در سال 73 برایش شد." یوزپلنگانی که با من دویده اند"؛ كتابی است که با وجود حجم کم، زیباترین و پرکشش ترین داستان های فارسی را در خود جای داده و در سال ۷۳ و ۷۴ نیز جایزه قلم زرین و جایزه گردون را به خود اختصاص داده است. باقی آثار نجدی به کوشش همسرش بعد از مرگ به انتشار رسید و بايد گفت در آن زمان بود که مخاطبان وی با چهره اصلی شاعرانه اش آشنا شدند.
در کارنامه ادبی بیژن نجدی، تندیس یادمان بنیاد شعر فراپویان به خاطر برگزیده اشعار دهه هفتاد و لوح افتخار به پاس جانسروده‌ها در پاسداشت آیین‌های ملی و میهنی ثبت شده است. از وی اشعار گیلکی اندکی نیز باقی‌مانده‌است.
در مقدمه مجموعه داستان های ناتمام آمده است: "به شکل غم انگیزی «بیژن نجدی» هستم. متولد خاش، گیله مرد هم هستم، متولد ۱۳۲۰؛ سالی که جنگ جهانی دوم تمام شد. تحصیلات: لیسانسه ریاضی. یک دختر و یک پسر دارم. اسم همسرم پروانه است. او می گوید، او دستم را می گیرد، من می نویسم ."

بیژن نجدی در چهارم شهریور ۱۳۷۶ به علت بیماری سرطان ریه درگذشت. آرامگاه او در شهر لاهیجان در جوار بقعه شیخ زاهد گیلانی قرار دارد. مهم‌ترین آثاری که از وی به‌جا مانده عبارت است: «دوباره از همان خیابا‌ن‌ها»، «یوزپلنگانی که با من دویده‌اند»، «برگزیده اشعار» و «خواهران این تابستان».