فریدالدین ابوحامد محمد عطار نیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سده ششم و آغاز سده هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.

عطار

برای دیدن اشعار این شاعر به لینک زیر کلیک کنید :

اشعار عطار نیشابوری - گنجینه بهترین شعرها

آثار عطار :

  منطق الطیر ( فی توحید باری تعالی جل و علا - حکایت ابوسعید مهنه با قایمی که شوخ بر بازوی او می آورد )

  الهی نامه ( بسم الله الرحمن الرحیم - فی نعت النبی صلی اللله علیه و آله و صحبه و سلم )

  بلبل نامه ( بسم الله الرحمن الرحیم - در مناجات باری تعالی )

  خسرونامه ( بسم الله الرحمن الرحیم - در خاتمت کتاب گوید )

  سی فصل ( 28 بخش )

  بیان الارشاد ( بسم الله الرحمن الرحیم - تاریخ نظم کتاب )

  بی سرنامه ( 7 بخش )

  مظهر ( بسم الله الرحمن الرحیم - در اشاره بتالیفات خود و عدد ابیان آنها فرماید )

  فتوت نامه

اشعار عطار نیشابوری :

اگر خورشید خواهی سایه بگذار

چو مادر هست شیر دایه بگذار

چو با خورشید هم‌تک می‌توان شد

ز پس در تک زدن چون سایه بگذار

چو همسایه است با جان تو جانان

بده جان و حق همسایه بگذار

تو را سرمایهٔ هستی بلایی است

زیانت سود کن سرمایه بگذار

چو مردان جوشن و شمشیر برگیر

نه‌ای آخر چو زن پیرایه بگذار

فلک طشت است و اختر خایه در طشت

خیال علم طشت و خایه بگذار

فروتر پایه ی تو عرش اعلاست

تو برتر رو فروتر پایه بگذار

فرید از مایه ی هستی جدا شد

تو هم مردی شو و این مایه بگذار

از عطار نیشابوری