بیوگرافی خاجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطا محمود مرشدی کرمانی مشهور به نخلبند شعرای ایران از عارفان و شاعران قرن هشتم هجری است وی در سال 669 - 689 هجری - در کرمان به دنیا آمد. در سنین جوانی سفر های طولانی خود را به حجاز و شام ف بیت المقدس ، عراق ، مصر و شیراز شروع کرد و مدتی در بغدا اقامت کرد . در سال 736 به ایران بازگشت . به اصفهان رفت . بعد از چندی به کرمان و سس به شیراز رفت و تحت حمایت خاندان اینجو روزگار میگذرانید .
خواجه با وجود آنکه منسوب به فرقه مرشدیه بود ولی به علا< الدوله ارادت بسیار داشت و مدتی مقیم خانقاء وی بود .
در میان معاصران خواجو حافظ از همه برجسته تر است ، البته علی رغم تاثیر خواجو بر شعر حافظ هیچ گاه نمیتوان وی را برتر از حافظ قلمداد کرد . در غزلسرایی پیرو سعدی بوده ، در قصیده و مثنوی نیز پیرو فردوسی و سنایی . به طور کلی خواجو شاعر نو آوری نبوده بلکه توانسته به طرز استادانه ای از شاعران روزگار پیشین خود تقلید کند .
بیشتر موضوع های شعری را میتوان در اشعار خواجو پیدا کرد . از نعت و ستایش امامان و بزرگان دین ، پند و اندرز مضامین عرفانی تا موضوع های عاشقانه و شوخی و ظنز و انتقاد
از علوم مختلف مانند ستاره شناسی و ریاضی و دیگر علوم روزگار خویش مطلع بوده .
وفات خواجو به سال 728 - 750 هجری - بوده و در شیراز مدفون است .
از اشعار خاجوی کرمانی :
باز عزم شراب خواهم کرد ساز چنگ و رباب خواهم کرد
آتش دل چو آب کارم برد چارهی کار آب خواهم کرد
جامه در پیش پیر باده فروش رهن جام شراب خواهم کرد
از برای معاشران صبوح دل پرخون کباب خواهم کرد
با بتان اتصال خواهم جست وز خرد اجتناب خواهم کرد
بسکه از دیده سیل خواهم راند خانهی دل خراب خواهم کرد
تا دم صبح دوست خواهم خواند دعوت آفتاب خواهم کرد
بجز از باده خوردن و خفتن توبه از خورد و خواب خواهم کرد
همچو خواجو ز خاک میخانه آبرو اکتساب خواهم کرد
گوشه گیری کرده بودم